Narine's blog / Նարինեի բլոգը

Ընկերներիցս մեկն ինձ ծանոթացրեց Ապրիկոտա խմբի Հայկ Հարությունյանի ու երաժիշտ Արնի Ռոքի հետ: Նրանք համատեղ CD պետք է թողարկեին ու ինձ առաջարկեցին մի երգ ձայնագրվել դրա համար: Երգն իհարկե իրենց ոճում էր՝ հաուս: Մինչ այդ նույնիսկ չգիտեի, թե ինչ է իրենից ներկայացնում այդ ոճը, բայց տղաների միջոցով կամաց-կամաց բացահայտեցի այն: Հավանաբար Արդյունքում ես նրանց ձայնասկավառակում երգեցի 4 երգ: Մի օր էլ, հերթական անգամ տղաները զանգեցին ու կանչեցին ստուդիա: Երբ գնացի՝ անակնկալ ձևով միացրեցին Առնո Բաբաջանյանի ստեղծագործություններից մեկն ու ասացին, որ ուզում են դրա հիման վրա ինչ-որ երգ ստանալ: Սկզբում չպատկերացրեցի, թե ինչ են ուզում, բայց սկսեցի հարմոնիայի մեջ ինչ որ մեղեդի երգել: Հենց այդ առաջին ձայնագրության հիման վրա էլ ստեղծվեց իմ “Գեղեցիկ կիրակին”: Ծովինար Մելքումյանը գրեց բառեր ու ձայնագրվեցի: Երգը միանգամից հարազատ դարձավ ինձ՝ շատ սիրեցի, բայց չէի կարծում, որ այլոք կհավանեն, դրա համար զարմացա, երբ իմ ստեղծագործական ընկերները՝ Հայկ Սոլարն ու երաժիշտ Արնի Ռոքը ասացին, որ ուզում են այս երգի համար տեսահոլովակ նկարահանել: Գաղափարն ինձ դուր եկավ: Տեսահոլովակիս ոճաբանը դարձավ Վիոլետ դե Մանեն, ռեժիսորն էլ՝ Աննա Աստվածատրյանը ու սկսեցինք նկարահանումները:
Նկարահանման ամենահետաքրքիր հիշողություններս կապված են շան հետ: Նա շատ արագ ընտելացավ ինձ ու մենք սկսեցինք խաղալ: Բայց երբ նկարահանումները սկսելուց առաջ ռեժիսորն ասաց, որ պետք է մի քիչ աշխուժանալ, շունը հավանաբար լուրջ ընդունեց այդ խոսքն ու ընկավ հետևիցս: Ես ցատկեցի բազմոցին, նա էլ՝ ինձ վրա: Մի խոսքով լավ էր, որ նկարահանող անձնակազմի անդամները շուտ վրա հասան ու մեզ բաժանեցին:) Այդ կադրի սկզբի հատվածը կա տեսահոլովակում՝ մասնակի:
Մոտ մեկ ամիս անհամբեր սպասում էի, մինչև մոնտաժն ավարտեցին ու վերջնական տեսքի բերվեց հոլովակը: Ի զարմանս ինձ, հենց առաջին օրն այն բավական աշխուժություն առաջացրեց ինտերնետում: Մարդիկ մեկը մյուսի ետևից տարածում էին այն իրենց Ֆեյսբուքի էջում, ես էլ փորձում էի կարդալ բոլոր էջերում դրանց տակ գրված մեկնաբանությունները… հետո ընկերության առաջարկների տարափ եղավ: Մարդիկ շնորհավորում էին, ջերմ խոսքեր ասում, ինձ ոգևորում: Այդ օրն ինձ իսկական աստղ էի զգում՝ լավ հասկանալով, որ դա հիմա ընդամենը մեկ օր է տևելու:) Չնայած դժվար էր, բայց փորձում էի բոլոր նամակներին ու մեկնաբանություններին պատասխանել, քանի որ վախենում էի “աստղայինը տարավ” որակավորում ստանալ: ի դեպ, ես համոզված եմ՝ որքան էլ ճանաչված դառնամ, երբեք չեմ կորցնի անմիջականությունս ու պարզությունս, քանի որ չեմ սիրում գոռոզությունն ու մեծամտությունը:
Առաջին տեսահոլովակս օգտակար էր նրանով, որ եթե մինչ այդ ինտերնետային ընկերներս միայն ձայնս կարող էին լսել, ապա այսուհետ կարող են նաև տեսնել ձայնի տիրոջը:)